กะลาทาสี – พุ่มพวง ดวงจันทร์

 

กะลาทาสี

มองสวยสำรวย เลิศล้ำ

หน้าที่ประจำ

เพียงแค่ ตักน้ำล้างบาทา

ขันทองคำ

คนใช้ ตักน้ำ ล้างหน้า

เทียบ คุณค่า

ต่างชั้นกัน เหลือล้ำ

เธอมี ตัวฉัน

เป็นขัน ทองคำ ลูกนั้น

ล้างหน้าแปรงฟัน

ยังต้องใช้ฉัน ทุกเช้าค่ำ

เห็นกะลาทาสี

ว่าดี เหลือล้ำ

ไปลูบ ไปคลำ

สุดท้าย แค่ตาย กลับมา

ถ้าฉันไม่รักเธออย่างที่สุด

ฉันจะไม่ฉุด

ให้เธอหลุดจากกองกะลา

จะปล่อยให้จม

กลับซ้ำ จะสมน้ำหน้า

ที่มี สองตา

แต่แววเธอ หามีไม่

ไม่มอง ด้วยซ้ำ

โทษฐาน เธอทำผิดพลั้ง

แต่ก็ ยังยั้ง

นึกภาพ ความหลัง

แล้วร้องไห้

ขันทองคำ

อย่างฉัน มันดำไม่ได้

แหละเธอจำไว้

กะลาสีไหน ก็คือ กะลา

 

 

ไม่มอง ด้วยซ้ำ

โทษฐาน เธอทำผิดพลั้ง

แต่ก็ ยังยั้ง

นึกภาพ ความหลัง

แล้วร้องไห้

ขันทองคำ

อย่างฉัน มันดำไม่ได้

แหละเธอจำไว้

กะลาสีไหน ก็คือ กะลา

 

Advertisements

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: