รถไฟสายน้ำตา – ต่าย อรทัย

 

 

… เสียงหวูดรถไฟ

ดึงใจ ให้น้องต้องเศร้า

เมื่อเห็นอ้าย ควงผู้สาว

กระซิบหยอกเย้าก้าวไปด้วยกัน

บ่ จำสัญญา สิบสามเมษาฯสงกรานต์

สองเฮามีนัดใจกัน

ขึ้นรถเมือบ้าน ที่หัวลำโพง

เสียงหวูดรถไฟ

บีบใจน้อง นองน้ำตา

สะพายกระเป๋าขึ้นบ่า

เดินหลบหน้าคน..บ่ ซื่อตรง

นั่งตู้ชั้นสาม

หอบความช้ำกลับคืนบ้านดง

ฝากสายตาเศร้ามองส่ง

อ้ายกับผู้สาวด้วยความร้าวใจ

 

… รถไฟ สาย เศร้า

ขบวน คนเจ้าน้ำตา

จากชานชาลา

ที่ชื่อว่าหัวใจ…สลาย

สู่ สถานี ที่น้องนั้นบ่ มีอ้าย

ให้คนที่เขามาใหม่

แย่งฮักไปก่อนถึงปลายทาง

 

… เสียงหวูดรถดัง

สุดทาง ขบวนเทียบผ่าน

แต่ความช้ำ สาย น้ำตา

ไม่มีทีท่า ว่าจะหยุดยั้ง

เมื่ออ้ายเลือกเขา

ฮักสองเราก็เป็น..ความหลัง

เจ็บเกินตีตั๋วอีกครั้ง

เพราะรักสุดราง

ปลายทางหัว….ใจ

 

 

… เสียงหวูดรถดัง

สุดทาง ขบวนเทียบผ่าน

แต่ความช้ำ สาย น้ำตา

ไม่มีทีท่า ว่าจะหยุดยั้ง

เมื่ออ้ายเลือกเขา

ฮักสองเราก็เป็น..ความหลัง

เจ็บเกินตีตั๋วอีกครั้ง

เพราะรักสุดราง

ปลายทางหัว….ใจ

 

Advertisements

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: